از کلام دوست

 بشنويد

ز   در   درآ   و   شـبـسـتان   ما   مـنور   کـن

هواي    مجـلـس    روحانيان    معـطر    کـن
اگر   فـقيه   نصيحـت   کند  که  عشق  مـباز
پيالـه‌اي    بدهـش    گو   دماغ   را   تر   کـن
به چشم و ابروي جانان سپرده‌ام دل و جان
بيا   بيا   و   تـماشاي   طاق  و  مـنـظر  کـن
سـتاره    شـب    هـجران   نمي‌فشاند   نور
بـه    بام    قـصر   برآ   و   چراغ   مـه   برکـن
بـگو  بـه  خازن  جنت  که  خاک اين مجلس
به  تحفه  بر  سوي فردوس و عود مجمر کن
از   اين   مزوجـه   و   خرقه  نيک  در  تـنـگـم
بـه   يک  کرشمه  صوفي  وشم  قلندر  کـن
چو  شاهدان  چمن  زيردست  حسـن  تواند
کرشـمـه   بر  سمن  و  جلوه  بر  صنوبر  کن
فـضول   نفـس   حکايت  بسي  کند  ساقي
تو کار خود مده از دست و مي به ساغر کن
حـجاب   ديده   ادراک   شد   شـعاع  جـمال
بيا    و    خرگـه    خورشيد    را   مـنور   کـن
طـمـع   بـه   قـند   وصال   تو   حد   ما   نبود
  بـه   لـب   لعل   همچو   شکر  کن
لـب   پيالـه   بـبوس  آنگهي  به  مستان  ده
بدين    دقيقـه    دماغ    مـعاشران   تر   کـن
پـس  از  ملازمت  عيش  و  عشق مه رويان
ز  کارها  کـه  کني  شعر  حافـظ  از  بر  کـن

  
نویسنده : reza ; ساعت ۱٠:٠۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ تیر ،۱۳۸٢
تگ ها :