م مثل ميم!

خستگي، راهِ قدمهايت نيست!
                 نغمهء ساز ِ طربناك‌ات نيست!

دوستي، حادثهء سهلي نيست!

بعد سالي كه صدايت را
             از نسيم‌ ِ سحري می‌شنوم!
ر ِنــگِ آن نغمهء شاد ... باز هستي دهد‌ام!   ... باز مستي دهدام!

من از اين غصه كه تو رنجوری،
                            تا سرانجام زمان بيمارم ..... از همه حادثه‌ها بيزارم!
و بدان!
اينكه بدانم شادي، ازغم و رنج دلم آزادي،
                           تا سرانجام زمين دلشادم ...... در كوير دل خود آبادم!

  
نویسنده : reza ; ساعت ۳:٤٠ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٤ بهمن ،۱۳۸٢
تگ ها :