لاف عشق و گلـه از يار زهي لاف دروغ ... عشقبازان چنين مستحق هجرانند

در     نـظربازي    ما    بي‌خـبران    حيرانـند 
مـن  چنينـم  که  نمودم  دگر  ايشان  دانند 
عاقـلان     نـقـطـه    پرگار    وجودند    ولي 
عشـق  داند  که  در  اين  دايره سرگردانند 
جـلوه   گاه  رخ  او  ديده  من  تنها  نيسـت 
ماه   و  خورشيد  همين  آينـه  مي‌گردانـند 
عـهد  ما  با  لب  شيرين دهنان بست خدا 
ما   همـه   بـنده   و   اين  قوم  خداوندانـند 
مفلـسانيم  و  هواي  مي  و  مطرب  داريم 
آه   اگر   خرقه  پشمين  به  گرو  نسـتانـند 
وصـل  خورشيد  به  شبپره  اعـمي  نرسد 
کـه   در   آن   آينه  صاحب  نظران  حيرانـند 
لاف  عشق  و  گلـه  از يار زهي لاف دروغ 
عشقـبازان    چـنين    مستحـق    هجرانند 
مـگرم    چـشـم    سياه    تو   بياموزد   کار 
ور نه مستوري و مستي همه کس نتوانند 
گر   بـه   نزهتـگـه   ارواح   برد   بوي  تو  باد 
عقل  و جان گوهر هستي به نثار افشانند 
زاهد  ار  رندي  حافظ  نکند  فهـم چـه شد 
ديو   بـگريزد   از  آن  قوم  که  قرآن  خوانـند 
گر   شوند   آگه  از  انديشه  ما  مغبـچـگان 
بـعد  از  اين  خرقه  صوفي  به گرو نستانند 

  
نویسنده : reza ; ساعت ٧:۳٢ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٤ شهریور ،۱۳۸۳
تگ ها :