چه مومنانه نام ِ مرا آواز مي‌کنی ...

مرا
     تو
بي‌سببي
       نيستي.
به‌راستي
صلت ِ کدام قصيده‌اي
                      اي غزل؟
ستاره‌باران ِ جواب ِ کدام سلامي
                                       به آفتاب
از دريچه‌ي ِ تاريک؟

کلام از نگاه ِ تو شکل مي‌بندد.
خوشا نظربازيا که تو آغاز مي‌کني!

پس ِ پُشت ِ مردمکان‌ات
فرياد ِ کدام زنداني‌ست
                               که آزادي را
به لبان ِ برآماسيده
                                 گُل ِ سرخي پرتاب مي‌کند؟ ــ
ورنه
           اين ستاره‌بازي
حاشا
           چيزي بده‌کار ِ آفتاب نيست.

نگاه از صداي ِ تو ايمن مي‌شود.
چه مومنانه نام ِ مرا آواز مي‌کني!

و دل‌ات
کبوتر ِ آشتي‌ست،
در خون تپيده
به بام ِ تلخ.

با اين همه
چه بالا
چه بلند
پرواز مي‌کني!

فروردين ِ ۱۳۵۱
از مجموعه ابراهيم در آتش، احمد شاملو

 

  
نویسنده : reza ; ساعت ٤:٥٧ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٢ شهریور ،۱۳۸۳
تگ ها :